وقتی فیلم "هیس!دخترها فریاد نمی زنند" اون سالا اکران شد . واکنش مردان جامعه ی مرد سالار ما خیلی جالب بود . همه بر این باور بودند که به مرد ایرانی در این فیلم توهین شده و همه ی مردا رو متجاوز دونسته . در صورتی که هر عقل سلیمی این فیلم رو می دید چنین نتیجه ای نمی گرفت . این فیلم به کارگردانی خانوم پوران درخشنده فقط می خواست این مشکلات و مصائب جامعه ی ما گفته بشه و مردمان جامعه رو آگاه کنه . نمیدونم چرا هر فیلمی صدای زنان درش شنیده میشه از طرف مردها باس بایکوت بشه و برچسب فمینیست بودن و ضد مرد بودن بخوره ! و مردان غیور و همیشه در صحنه یقه چاک بدهند که چه نشسته اید که آبروی مرد ایرانی رفته است .

کتاب میخونم . فیلم می بینم . سفر میرم . می خوابم . کافی شاپ میرم. و هنوز و همچنان بابت اون اتفاق زخم زبون میشنوم . اینقدر که زخم زبون اذیتم میکنه . جدایی ش اذیتم نمیکنه .

پ . ن : بچه ها پرشین خرابه . بعد نمیشه جواب پیاماتون رو داد . معذرت .

و روزی هم در کلاس بودیم . دبیر ادب هم بود . و تکه ای از محمد عوفی در میان بود در ذم خیانت . ما سر در کتاب داشتیم . و دبیر بلند می خواند . و بدین جا رسید که :《 خیانت در نبشتن صورت جنایت دارد تا خردمندان را معلوم شود که خیانت و جنایت هر دو یکی است . 》

اتاق آبی _سهراب سپهری

دارم زندگی نامه ی "زیبا ناوک" رو از طریق تلگرامش می خونم . زندگی نامه ها برای من خیلی جذاب و خواندنی هستند حتی اگر زندگی زنی به اسم زیبا ناوک باشه . در اصل کنجکاوی باعث شد که زندگی نامه ش رو بخونم . همچنین خیلی دوست داشتم بدونم زندگی و عقاید ادم ها در اوایل انقلاب به خصوص دهه شصت چه جور بوده ! و ای